دین یا وجدان

قومی متفکرند اندر ره دین                        جمعی به گمان فتاده در راه یقین

 من ترسم از آنکه بانگ آید روزی                  کای بی‏خبران راه نه آن است نه این

                                                                                        حکیم عمر خیام

 واژه «دین» در اوستا به صورت «دئنا» آمده که برخی آن را از ریشه «دا» به معنی اندیشیدن و شناختن گرفته‏اند، اما بیشتر دانشمندان ریشه واژه «دین» را از مصدر «دی» به معنی «دیدن و نگریستن» می‏دانند و واژه «دیدن» در فارسی امروز نیز از این کلمه اوستایی گرفته شده است.

اگر چه در برخی بخشهای اوستا دین به معنی کیش و آیین به کار رفته است ولی در اکثر بخشهای اوستا و به خصوص گاتها دین به معنی نیروی تشخیص باطن آدمی آمده است که در فارسی وجدان نامیده می‏شود.